IMG_9609

De winterse bergen ogen groen, anders dan anders. Over een streep sneeuw van enkele meters breed bewegen fakkels in slingers naar beneden. Ver voorbij de Alpen is de bijna volle maan te zien. De mensen klappen, juichen en zijn in hoeveelheid heel even verbonden. De vonken vuurwerk vliegen de lucht in en verspreiden zich. Eerst een explosie van licht en dan is er niets meer te zien. Slechts een herinnering die overblijft. Het is kerstnacht 2015 op de plek waar ik al jaren kom. Keer op keer raakt dit moment mij.

Een moment van reflectie van wat het afgelopen jaar passeerde, van wat geleerd werd, van mooie momenten, van successen, van verdriet en van angst. Het was een jaar met al die elementen, gekleurd en met emoties alle kanten op. Persoonlijk en collectief, het is maar hoe je het bekijkt. Ik begin en eindig het jaar in de prachtige bergen, imposant, natuurschoon, vrijheid op en top. De plek waar je weet dat wij slechts een fractie zijn.

Terwijl ik geniet op die bestemming waar ik enorm van hou, eindig ik het jaar als altijd met een boek. Een van de vele wijsheden die halverwege mijn aandacht trekt is: ‘De kwaliteit van je leven wordt bepaald door de kwaliteit van je gedachten’. Hoe was de kwaliteit van mijn gedachten eigenlijk in 2015 en wat is mijn voornemen voor 2016?

Het goede nieuws is dat je maar 1 soort gedachte kan hebben, of wel positief, dan wel negatief. Heb je een negatieve gedachte dan kun je er direct een positieve tegenoverstellen en weg is de andere gedachte. Bij voorkeur kijk ik met een positieve blik naar de wereld en waar het heen gaat. Zo ook als het gaat om verandering door ‘lichtpuntjes’. Mensen die met passie werken, gaan voor wat ze geloven, die durven met andere ogen te kijken. Zij die vaak niet bang zijn. Wat zijn er veel en op zo veel verschillende plekken. In grote en ogenschijnlijk vastgeroeste systemen, daarbuiten, mensen die alleen acteren. Er is veel mogelijk als je het gedachtegoed van lichtpuntjes bij elkaar brengt.

De gemakkelijkste manier om grootste dingen te doen is door van jezelf te verwachten dat je het kunt, in gedachten dus. Want alleen als je de grootste potentie kunt zien, kun je hem bereiken. Zo aan het einde van het jaar ben ik dankbaar en trots op wat mogelijk was. Vele glimlachen en liefde, dierbare verbindingen en geurige herinneringen, mooie toneelstukken en kleurrijke plaatjes, pittige gesprekken en diepgaande reflecties. Onzichtbare inzichten en ongrijpbaar vertrouwen. Krachtige besluiten, prachtige opdrachten, een toonaangevende beweging die exponentieel groeide, een nieuwe marathon, gesproken en geschreven woorden en een eigen boek. Alles vooral gecreëerd door of samen met anderen: lichtpuntjes en ooit ontstaan vanuit een gedachte.

Soms worden gedachten gemakkelijk werkelijkheid, een andere keer moeten grenzen worden overschreden of is er weerstand. Bijvoorbeeld in onzekerheid en gelardeerd met angst. Gevoerd door de media werd ook dit jaar mijn kind-angst geraakt, welke ik grotendeels de rug heb weten te keren door hem uiteindelijk in de ogen te kijken. Er van weglopen of onderdrukken heeft geen zin. Ook alles wat je geen aandacht geeft door het weg te stoppen groeit namelijk.

‘Het leven gaat verder dan wachten eer de storm voorbij is, het vergt je te leren te dansen in de regen.’ Klinkt mooi. Naast wachten en dansen bestaat er in mijn ogen echter een actievere vorm van bewegen. Al is het maar als een rimpel in de rivier. De basis daarvan is hoopvol zijn. In gedachten zien dat jezelf een rol hebt, op welke wijze dan ook.

Het klinkt zo simpel en er zijn genoeg voorbeelden dat een schijnbaar kleine handeling een hoop kan doen bewegen. ‘Living on one dollar’, een van de documentaires die mij in 2015 inspireerde, eindigde met die zin ‘Een kleine verandering heeft grote impact’. Even was ik reisgenoot van de 2 studenten die 5 weken lang rondom de armoede grens leefden, net als hun tijdelijke dorpsgenoten. Geen lopende kranen tijdens het tandenpoetsen, maar spaarzaamheid in de breedste zin. De mannen en kijkers een ervaring rijker en met resultaat. Want inmiddels staat er een impactvolle community die een einde wil maken aan extreme armoede door met storytelling anderen aan te zetten tot actie. Slechts een van de vele prachtige illustraties voor hoop.

Het begint met een gedachte, gevolgd door een intentie, waarvoor je moet werken. Je moet blijven bewegen, want niets is vanzelfsprekend. Maar weet dat als je je mondhoek iets omhoog doet, je dan al glimlacht. Een kwestie van gedachten. De ene keer gemakkelijker dan de andere, maar altijd zinvol en effectief. Doe dingen waar je blij van wordt, als je van dansen houdt, dans. Wil je rennen? Ren dan! Nu en volgend jaar.

En o ja als het niet helemaal lukt… it’s a practise!